Bergen met winkels - Hans Jordans Bergse verzamelingen en verhalen

En als laatsten……

greyhound43@gmail.com (Hans Jordans) — Wed, 15 Jan 2025 11:03:21 +0000

Er waren genoeg brandstofleveranciers in de stad. Niet zo intensief aanwezig als bakkers, slagers en levensmiddelenbedrijven, maar toch voldoende voor een redelijke concurrentie onderling. Een aantal worden hier extra vermeld:

Baggerman, S v.d.Vijgh en Liefbroer. Deze drie zaten achterelkaar op hetzelfde adres aan de Noordzijde Haven 48. L.van den Eijnden, die achter zijn cafe de Vier Winden een uitgifte-punt had van brandstoffen. Ad Vriens handelde naast bouwmaterialen ( Z Z Haven) in brandstoffen en eindigde ook op het stationscomplex.

De familie Klasen. Zij begonnen in de St.Annastraat en verhuisden naar de Vischmarkt / Wijngaardstraat. De symbolen zijn nog in de ramen terug te vinden.

De bedrijven van Cameron, Brouwers en Bruys – Roosenboom waren geen onbekende namen in het oude stadscentrum.
De veranderingen in de brandstof producten , i.v.m. de verkeersontwikkelingen en de specifieke ontwikkelingen in de verlichting en verwarming, voerden dit beroep naar steeds strengere milieu – regels. Dit was voor de kleinere brandstofhandelaar niet meer op te vangen en zo bleven er nog maar diverse grote bedrijven over.

Van Tilburg – de Haas

greyhound43@gmail.com (Hans Jordans) — Wed, 15 Jan 2025 11:03:04 +0000

Hoewel de ontwikkeling van de brandstoffen grotendeels bekend was waren er toch enkele speciale zaken . die aandacht vroegen. Deze handelaar had zijn start in de Koepeldwarsstraat / hoek Koepelstraat. Veel kolen werden toen nog aangevoerd via de Oosterschelde en werden dus vanaf het schip verkocht. Dat scheelde weer wel in de prijs en sjouwwerk voor de eigen mensen.

Ook deze firma werd met de “natte” antraciet geconfronteerd en bouwde na vergunning een drogerij aan de Koepelstraat 111.

Los van alle kolenzaken richtten zij in de Galgenbaan ook nog een brandhoutzagerij op, die ingezet werd in de laatste oorlogsjaren van WOII bij gebrek aan stookmateriaal( lees : kolen, briketten etc).

Vanaf 1972 verzorgde het bedrijf zijn activiteiten vanaf het stationscomplex aan de Zuidoost Singel. Toen haakten zij -in eerste instantie- in op de nieuwe auto-brandstof LPG. Door die ontwikkeling moesten zij in 1980 zelfs twee grote tanks bijplaatsen. Dat mondde uit in een benzineverkooppunt in 1980.

-----Een alternatieve ontwikkeling was de schoorsteenvegerij. Daarmee deden zij in de Westbrabantse en Thoolse regio’s goede zaken.

Zuider Steenkolenhandel Sakko

greyhound43@gmail.com (Hans Jordans) — Wed, 15 Jan 2025 11:02:40 +0000

het begin op nummer 21

Dirk Sakko had niet verwacht dat zijn bedrijf in diverse soorten brandstoffen zo’n hoge vlucht zou nemen. Van kleine visserman uit Tholen tot directeur van een zeer goed lopend brandstoffenbedrijf is niet niks.
Hij nam de sprong in 1906 met het bedrijf Zuider Steenkoolhandel Sakko en had toen al een paar stevige zoons ter beschikking, die hem hielpen om de zaak snel uit te breiden. Hij kocht in 1914 een stuk bouwgrond aan de Zuidwest Singel en gebruikte die eerst nog als opslag.

Hij verkreeg veel vaste klanten bij de gemeente ( ambtenarenvereniging), bij de brandstoffenvereniging Ons Belang en had een erg grote klant aan het garnizoen. Dat legde de zaak geen windeieren.

Zijn twee zoons Dirk jr. en Cornelis Karel namen in 1922 het pand aan de Zuidwest Singel 21 over en werden zo de nieuwe generatie steenkolenhandelaars. Zij bouwden het pand op nummer 21 om tot een electrische antraciet drogerij in 1943 en besloten in 1950 een handel in huisbrandolie te beginnen.
In 1963 werd door hen een opslag gerealiseerd aan de Zeelandhaven, waar de opslag van benzine en huisbrandolie werd ondergebracht.
Maar vanaf 1966 verhuisden alle afdelingen naar de nieuwe Theodorushaven, waar Sakko ook over een aanlegplaats aan het kanaal kon beschikken.

Een belangrijk moment in 1967 was de oprichting van een eigen olie en benzineopslag aan de Theodorushaven in Bergen op Zoom…de OBOT. Van hieruit werden de eigen tankstations bevoorraad en voorzien van de nodigen onderhoudsattributen. Gezien de ontwikkelingen in de brandstoffen werd de kolenafdeling beëindigd in 1970.
Sakko groeide maar door.

Zeer maatschappelijk was de instelling van een mooie cultuurprijs: de Sakko Cultuurprijs voor Letteren en Kunsten . Deze bestond uit een kopie van de Zeeridder en een geldbedrag. Deze prijs werd in 1980 ingesteld met een eerste uitreiking in 1981 en werd vanaf 2018 officieel de Tamoil Cultuurprijs. Overigens sponsoorde Tamoil al sinds 2005 deze prachtige prijs.

In de groeiende omzet werden o.a. veel oliemaatschappijen opgekocht en om dat zakelijk goed te verwerken werd de Sakko Holding opgericht. Deze constructie werd in 1987 geheel verkocht aan de Shell Nederland Verkoopmij.

Sakko zelf begon aan een nieuwe opbouw en begon met een nieuwe directie ( na een management buy-out) aan de volgende stap in de nieuwe 21e eeuw. Het werd Sakko Commercial BV. in 2004.

J.L.Borghouts en Zn.

greyhound43@gmail.com (Hans Jordans) — Wed, 15 Jan 2025 11:02:30 +0000

pand Zuid-Molenstraat

Oprichter van dit bedrijf was Johannes Laurentius Borghouts. Hij was eerder gewoon als hovenier bekend, maar promootte in 1903 al volop zijn handel in brandstoffen. Hij was toen al voor de tweede keer getrouwd, had van zijn eerste vrouw ( overleden) al twee zonen met wie hij later het bedrijf Bergen op Zoomsche Steenkolenhandel oprichtte.

In 1905 verkoopt J L het pand met erf in de Zuid-Molenstraat aan zoon Johannes Marinus, maar dit nog op persoonlijke basis. In 1910 wordt door de broers Johannes Marinus en Hendricus Martinus een VoF opgericht onder de naam “J L Borghouts en Zn.” In 1917 worden het pand en erf in de Zuid Molenstraat ingebracht in de VoF.

De productenrange is inmiddels erg uitgebreid en door een strak beleid vergroot het bedrijf zijn klanten bestand waaronder ook de nodige gemeentelijke activiteiten.
Door zijn groei wordt het bedrijf opgezadeld met de nodige uitbreidingen, die voornamelijk dienen als opslag, t.w. : in 1909 komt de ruimte in de Auvergnestraat erbij die in 1918 wordt verplaatst naar de Glymesstraat. In 1934 is er een opslag in de Zuidoost Singel 18 en de Glymesstraat is beëindigd.

Opvallend was hun handel in huizen en terreinen. Het leek wel een makelaar af en toe, maar leverde hun wel een redelijk kapitaal op.

Cinem'actueel

greyhound43@gmail.com (Hans Jordans) — Wed, 15 Jan 2025 10:59:08 +0000

Een betrekkelijke jongeling als men kijkt naar de ontwikkelingen van Luxor en Roxy.

In 1980 besloot Actueel Film b.v. in de Pottertsraat een geheel nieuw bioscoopgebouw te construeren. Het bestaande hotel complex “de Nieuwe Beurs” werd rigoreus aangepakt.

Actueel Film was ook in het bezit gekomen van de Roxy en opende op 13 november 1980 het oude hotel als Cinem’actueel. Bergen op Zoom was in één klap vijf bioscoopzalen rijk. Drie zalen in de Cinem’actueel en de twee zalen van de Roxy. Zoals eerder vermeld werd de Roxy in 1988 weer terug verkocht aan de originele eigenaren.

WBA - G van Dijck / spov176

De latere eigenaar Carlo Lambregts richtte zich op een geheel vernieuwd soort publiek en op een gemoderniseerde aanpak ( ala Antwerpen) van het bioscoop gebeuren. Hij bouwde aan de rand van het stadspark de Kiek een bioscoopgebouw, waarin met een nieuwe aanpak diverse verschillende films tegelijk konden worden bekeken. De laatste binnenstads-bioscoop de Cinem’actueel sloot in 2016 haar deuren.

Roxy Theater

greyhound43@gmail.com (Hans Jordans) — Wed, 15 Jan 2025 10:58:44 +0000

Ook Piet Peeters kwam uit de kermiswereld voort. Hij kocht in 1927 het befaamde Nederlands Koffiehuis en maakte er een danszaal annex café van onder de naam City-Theater. Hier was er ook sprake van veelvuldige verkoop van “overschot en restpartijen” en dan voornamelijk van herenconfectie.

Piet had meer trek in het vertonen van films en na goedkeur van gemeente en geestelijkheid opende hij met de film “Lach clown lach” op vrijdag 17 mei 1929 zijn City-theater als bioscoop. Daarvoor moest hij nog wel een brandvrije cabine achter de zaal bijbouwen.

Op 20 november 1930 kreeg de bioscoop zijn meer dan bekende naam van Roxy en op 16 januari 1931 werd er de eerste geluidsfilm vertoond.
Acht jaar later werd via een verbouwing het balkon in de zaal aangelegd. Ook kwam er bij die verbouwing een mooie foyer aan de voorzijde van het gebouw erbij.

De bioscoop loopt goed maar Piet overlijdt in 1964, waarna zoon Sjef de zaak overneemt. Ook Sjef had de nodige ervaring in het kermiswezen en koos uiteindelijk daarvoor. Hij trok met zijn cake-walk , inclusief het prachtige Gavioli-orgel, door het hele land. Hierdoor werd de bioscoop Roxy voor 15 jaar verhuurd aan een Amsterdams concern, maar kwam in 1988 weer terug in de handen van de familie Peeters. Dochter Nini ontfermde zich over het bedrijf.

Het prachtige Gavioli-orgel, dat ook te beluisteren was op de Grote markt tijdens de kermis.

De overname door Nini is niet direct in een gunstige tijd, want bioscopen hadden het erg zwaar. Door allerlei technische ontwikkelingen…zoals video / tv / internet downloaden en sinds 1980 de concurrentie etc…- was het bezoekersaantal sterk geslonken. In 2005, een jaar na het overlijden van Sjef, werd de handdoek in de ring gegooid en beëindigde Mimi de eens zo fiere bioscoop.

Luxor Theater

greyhound43@gmail.com (Hans Jordans) — Wed, 15 Jan 2025 10:58:25 +0000

Alex Benner was de man, die de bioscoop in het theater bracht. Vroeger geheten “Bioscope Royale” was het een spektakel in grote tenten tijdens vele kermissen in het land. Alles nog met toevoeging van muziek en spraak door mensen want het was nog het tijdperk van de stomme film / lichtbeelden

Johannes Alexander ( zoals zijn volle naam was) trok met zijn Bioscope Royale langs vele steden en dorpen. Hij was van origine een Limburger geboren in 1878. Zijn familie had Roermond als thuishaven. Hij trouwde met Margaretha Tewe uit Dordrecht.
In 1911 richtte hij een verzoek aan het gemeentebestuur om een cinema te mogen startten in de Lievevrouwestraat 25. Dit was het voormalige pand van de Grote Sociëteit, waar hij al sinds 1907 de nodige voorstellingen verzorgde. Hij huurde het pand van de weduwe Coetermans. Op 22 december 1911 kon Alex de officiële opening van zijn bioscoop aankondigen.
Opmerkelijk was dat hij de heer George Reemer aanstelde als bedrijfsleider, die tot in
1919 prachtige voorstellingen verzorgde met de aantekening dat pas in 1918 er voor het eerst sprake was van de naam Luxor.
Alex kocht het pand pas in 1919 van de weduwe Coetermans.
Tussen 1919 en 1929 werd de Luxor verhuurd aan de gebroeders van Gorp uit Tilburg. Beide stonden bekend als kartonfabrikanten. Zij mochten wel de naam van Benner blijven gebruiken..
Alex zelf ging aan de slag in het lunch- en tearoom restaurant de IJsbeer in de Kortemeestraat, waar hij tot in 1923 met de scepter zwaaide.

Het bedrijf kwam weer in handen van de familie Benner. Karel Benner was de directeur, die in 1937 een kompleet, nieuw ingerichte bioscoop mocht openen. Deze zaal was nu ook ingericht om als toneelzaal te worden gebruikt.

de nieuwe bowlingzaal

Inspelend op de nieuwe sport Bowling was er ook een opening van een bowlinghal in 1972 waarbij de laatste telg van de familie ,Tony Benner , de zaak overdroeg aan een kwartet nieuwe eigenaren.
Jammer genoeg blijkt de sport Bowling niet aan te slaan in Bergen op Zoom en na een tiental jaren stoppen de exploitanten met deze bowling. Vanaf nu wordt de Luxor een speelbal van de politiek, die er maar niet in slaagt om een fatsoenlijke toneelzaal / theater te realiseren. Doordat het pand steeds verder staat te verrotten wordt er uiteindelijk besloten de Luxor in 1987 te slopen. Het krijgt een woonbestemming…. wel met behoud van de monumentale voorgevel.

De zaak KAA – BEE

info@jswebdesign.nl (JS Webdesign) — Tue, 22 Oct 2024 08:19:23 +0000

Hendrikus van Tilburg, getrouwd met Henrica Petronella Aben, had vele kinderen en wilde graag allen een eigen zaak meegeven.

Dat leidde ertoe dat er in 1937 in Bergen op Zoom een “filiaal” werd opgericht van de
Kaa-Bee , die in Oosterhout al erg goed gesetteld was.

De familie van Tilburg met Hendrik in het midden ( wba- rkev279)

Het pand Bosstraat 40, waarin decennia lang een goed hotel annex koffiehuis had gezeten, werd de plaats voor een geheel ander product, n.l. een warenhuis.

In de eerste Kaa-Bee ( de klanknaam van de beginletters van de naam “Kleine – Bazar”, waarmee de heer v Tilburg in Oosterhout is begonnen) werd werkelijk allerlei huisraad verkocht van servies, speelgoed tot vloerkleden. Later werd deze zaak langzaam maar zeker omgevormd tot een woning- en meubelinrichting.
De broers Wout en Wilhelmus(Wiel) van Tilburg werden met de bedrijfsvoering belast. Wout hield het na enkele jaren voor gezien en startte een eigen groothandel, de Zeebra. Wilhelmus ging na verloop van jaren terug naar Oosterhout en werd opgevolgd door broer Hendrik.
Hendrik maakte de zaak steeds groter. In 1975 volgde er een filiaal in De Vierwinden. Dit was echter niet voldoende, want reeds in 1977 werd een gloednieuw pand geopend aan de Zuidoostsingel...daar, waar vroeger de Liga zat. Dit pas na de nodige strubbelingen met de gemeente. Hij had n.l. een oogje op een plaats aan de Zwarte Weg, maar ondanks aanvankelijke toezegging kreeg hij voor die plaats uiteindelijk geen toestemming.

Hij liep wederom tegen de gemeente aan toen hij een deel van zijn zaak wilde verhuren. Dit vanwege de crisistijd van de 80-er jaren. Dit werd door de gemeente niet toegestaan, omdat het buiten de stadskern de winkels wilde inperken. Dit leverde uiteindelijk een faillissement op voor de Kaa-Bee.
Gelukkig kon middels een doorstart het bedrijf enige maanden later opnieuw beginnen in de oude carrosseriehallen van Roset aan de Wassenaarstraat 55 onder de naam “de nieuwe Kaa – Bee”. Deze zaak is in de beginjaren van de 21e eeuw beëindigd.

En ook die andere winkels:

Andere bekende winkelnamen in dit vakgebied waren: de firma Genk – Veraart, die met zijn winkel aan de Kruisweg zat en de winkel van Piet van Tilburg ( via de Lievevrouwestraat naar de Bosstraat / hoek Lindebaan.. M de Klerk met tweedehands meubelen en diverse antiek en brocante winkeliers in de stad, waaronder de Antiekhal van Malle Rienus en Olde Engeland van de familie Perk.
Vlak de kleinere meubelzaken niet uit. Vooral in de antiekbranche waren dat er nogal wat.

Woninginrichting Piet van Tilburg

Petrus (Piet), getrouwd met Catharina Meesters, woonde aanvankelijk in de Parellelweg, deed werk als behanger / stoffeerder, maar verhuisde later naar de Wassenaarstraat 15 te B.o.Zoom en huurde een winkel in de Lievevrouwestraat 13 vanaf 19-08-1939. Hier volgde hij de de weduwe Raadsveld – de Graauw op.
Het is verder niet geheel duidelijk of hij, nadat de weduwe was verhuisd naar het Geertruidaplein( 1941), ook daadwerkelijk in de Lievevrouwestraat is gaan wonen..

De zaken floreerden, wat te merken was aan de enorme uitbreiding die hij pleegde in 1951. Hij opende op 12 mei 1951 een veel grotere zaak in het voormalige bedrijf van garage Motor ( Mazairac) op de hoek van de Bosstraat met de Lindenbaan. Door een droevig gebeuren is hij in het ziekenhuis van Goes op de jonge leeftijd van 49 jaar overleden. Daarmee werd de zaak ook beëindigd

De familie Noordhuizen

greyhound43@gmail.com (Hans Jordans) — Sun, 13 Oct 2024 10:48:17 +0000

Twee zonen van de pottenbakker Gerrit Jakob Noordhuizen komen in de frisdranken terecht. Adrianus Johannes en Hendricus handelden allebei in frisdranken en zetten dat om in een productiebedrijf van limonades.

Adrianus Johannes startte met zijn bedrijf aan de Vischmarkt 14 en handelde daarnaast ook in bieren. Hij was tussen 1922 en 1928 exploitant van café de Stad Goes in de Wouwsestraat 32 in de stad, waarna hij in 1929 zijn bedrijf verhuisde naar het café pand St. Josephstraat 39, genaamd de kleine Draak. In het voorhuis was het café en achter was de fabricageruimte. Het café werd ook door derden uitgebaat.
De zaken betreffende de limonadefabriek werden van lieverlee door zijn zoon Gerrit waargenomen. De productieunit werd na WOII omgebouwd tot een elektrische fabriek.

Hendricus Noordhuizen was vanaf 1919 werkzaam in de Koevoetstraat 12 – 14. Dat was de oude cichoreifabriek van Houbaer. Hij exploiteerde daar een mineraalwaterfabriek en een likeurstokerij. Ook handelde hij daar in bier en hij beschikte over een kleine bijhandel in broedeieren.
Doordat hij nogal succes had met zijn limonades en zijn zgn. Champagne-pils moest hij ruimte gaan creëren en dat gebeurde in 1947 met een forse verbouwing.

De onderkant is de Koevoetstraat en het valt ons op dat er een enorme ruimte is achter de winkelpanden in de Wouwsestraat, die aan de rechterkant ligt.

Na WOII werd de naam omgezet in vruchtenlimonadefabriek
fa. Hendrik Noordhuizen en zonen.
Hendricus overleed in 1954 op 69 jarige leeftijd.

Noordhuizen had veel afnemers op de Zeeuwse eilanden. Zowel op Walcheren als in Zeeuws-Vlaanderen had hij dan ook de nodige depots. Een van zijn slogans was:
“waar Jaffafruit gaat verschijnen
gaat de ziekte verdwijnen”

Grofweg 1 jaar na zijn overlijden splitsten de broers Gerard en Janus de zaken.

Meer verdienste ging het bedrijf halen uit de oprichting van een slijterij de Kroon in de Lievevrouwestraat 19 met als zetbaas P. Hoedelmans tot 1958 en daarna tot 1966 met eigen familie.
Een uitgebreide kroniek kunt u vinden in de uitgave “Bergen op Stoom” pag. 203 en verder.

Weduwe C. J. Becht en Zonen

greyhound43@gmail.com (Hans Jordans) — Sun, 13 Oct 2024 10:43:34 +0000

Verreweg de bekendste naam in het gezelschap. Zij namen in 1908 de slijterij van de firma Appelboom in de Kortemeestraat 7 over na een faillissement.
De familie stond bekend om de heerlijke verschillende soorten punch, die zij maakten. Daarnaast voerden zij een uitgekiend pakket aan heerlijke port, sherry en madeira dranken.
De bekende dranken, die zijzelf voerden waren de Zara limonades en de KNAL…die smaakte als champy. Hier werd hoog mee gescoord en was mede de aanleiding tot de opstart van een productiebedrijf onder de vleugels van N.V.

Bechtszonen aan de (nu) Buitenvest. Uitgebreid hierover in “Bergen op Stoom”.( Uitgave van de SIEB).
De laatste der slijters waren Louis en Miep Asselbergs – Becht, die het in 1987 tijd vonden om de bekende pijp aan Maarten te geven. De druk door de supermarkten werd te groot en veel verdienste en klandizie zat er voor hen niet meer in.

Bloembindster Nel v Veenendaal

greyhound43@gmail.com (Hans Jordans) — Sat, 12 Oct 2024 15:21:47 +0000

In 1990 besloot Nel van Veenendaal na 12 jaren werkzaam te zijn geweest in deze branche voor zichzelf te gaan beginnen. Het werd de winkel in de Molstraat 9, die op 10 januari werd geopend. Door haar eigen inbreng in de aankoop van bloemen en haar kennis van de bloembinderij mocht zij zich reeds binnen een half jaar tot lid van de Fleur-op organisatie rekenen.

Ondertussen was zij in Bergen op Zoom en omgeving snel bekend geworden en dat inspireerde haar tot een verhuizing naar een ruimte met plaats voor workshops en dat werd in 1993 de Steenbergsestraat 45.

Deze kleurige kaart gaf enkele ideeën weer van haar bloembinderij.
Na 25 jaar vond Nel het welletjes en werd de winkel opgeheven. Zij vertrok naar Den Haag.

In de database:

Natuurlijk waren er meerdere bloemenhandelaren. Dat begon in het vroegste stadium met de gebroeders Geijsendorper en de bloemist Laro met de Azalea winkel. Op vele plaatsen in de stad vestigden zich voor korte of langere tijd een bloemist. Uit het tweededeel van de vorige eeuw zijn ook de namen van de Tulp, Boschman en Ben van de Helm wel bekend. Specialist was Jac Verhoeven. Niet over het hoofd te zien de nodige mobiele bloemhandelaren bij het station en in de stad.

Slijterij A.C. van Kaam

greyhound43@gmail.com (Hans Jordans) — Sat, 12 Oct 2024 14:45:53 +0000

In september 1913 nam Van Kaam de goedkope slijterij van de familie Homs over in de Rijkebuurtstraat 30. Hij was o.a. depothouder van de distilleerderij De Papegaai uit Delft en die hadden een uitgekiende set heerlijke dranken in hun pakket.

Deze distilleerderij was in het bezit van de Spiritusfabriek gekomen en die lieten Janus van de Kreek de brug tussen de Vissershaven en de Zeelandhaven, met een sprekende reclame – uiting, én met een opvallende kop van een papegaai beschilderen…. Sinds die tijd werd er gesproken van de Papegaaienbrug. ( Zie verhaal “hoe kwam de Papegaaienbrug aan zijn naam).
De zaken gaan goed en van Kaam zet een filiaal op in Gageldonk. Op de Vijverberg 12 komt het filiaal onder beheer van A. Mouwen, die later als zelfstandige verhuist naar de Acacialaan 9.

De handel van A. van Kaam in de Rijkebuurtstraat wordt overgenomen door H. Martens, die ook de naam verandert in “de Gevangenpoort” slijterij. Hij breidt ook uit met een filiaal in de Wouwsestraat 30. Hij heeft zijn opslag in de oude garage van Liefbroer aan de Noordzijde Haven 48. Zijn zaak in de Rijkebuurtstraat werd beëindigd in 1968 en die in de Wouwsestraat in 1975. Daarvoor in de plaats kwam toen de Drankomart.

De slaapmeubelenspeciaalzaak Groenendaal

greyhound43@gmail.com (Hans Jordans) — Sat, 12 Oct 2024 14:13:35 +0000

Een specialist in slaapmeubelen zou je hen kunnen noemen. Hans en Paula Groenendaal kwamen uit Breda en constateerden dat de specialiteit op het gebied van slapen i.c.m. de slaapvoorzieningen( matrassen e.d.) erg slecht vertegenwoordigd was.
Zij begonnen een winkel in de Potterstraat 48 in 1968.
Door hun specifieke kennis en (thuis) service groeide hun zaak al snel uit de kinderschoenen.
Het presenteren van specifieke onderdelen leverde al snel een driehoek aan winkels op. Op de hoek met de Penstraat kwam in 1979 de eerste grote uitbreiding op nummer 41 en tien jaar later werd de hoek van de doorgang naar de parkeergarage onder de Vlaszak ook in gebruik genomen.

uithangbord bij de winkel

In die winkel werd een slaapcabine geïnstalleerd. Daarin konden de klanten diverse verschillende bedden naast elkaar uittesten voor aleer zij tot aankoop overgingen.
Hans en Paula zijn ook altijd met de ontwikkelingen in de slaap-ondersteunings artikelen meegegaan. Bedden van 1968 kent men tegenwoordig niet eens meer en de maatvoering gaat van lieverlee omhoog door de groei van de nieuwe generaties. Juist materiaal op de gevraagde plek is nog altijd hun motief .
Veel materiaal is gewoon uit voorraad leverbaar en is een deel van hun zeer gewaardeerde service..

De slaapmeubelenzaak van Adriaansen in de Zuivelstraat

greyhound43@gmail.com (Hans Jordans) — Sat, 12 Oct 2024 14:13:17 +0000

Zoals uit de familie-genealogie blijkt is het vooral een familie van behangers en stoffeerders , die begint bij J Adriaansen – de Graauw in de Kremerstraat 26 . Deze man zit hier al van vóór 1880.
Een van zijn zoons, Frans ( P F G ) , begint op 30 maart 1900 in de Bosstraat 27 een eigen behangers- en stoffeerderzaak. Deze eindigt bij zijn pensionering, aangezien zijn enige zoon priester werd.
J Adriaansen – de Graauw wordt opgevolgd door 2 zoons, Pieter( P A J) en Cornelis ( C J ) vermoedelijk rond 1918. ( Cornelis woonde destijds boven het pakhuis op de Vischmarkt 39a).

Deze gaan samen de zaak drijven, maar direct na de tweede
wereldoorlog gaat C.J. na verschil van mening over de juiste bedrijfsvoering een eigen zaak beginnen in de Zuivelstraat 27 samen met zijn zoon Wim ( Johannes Wilhelmus) Adriaansen.

Het pand was juist door de eigenaren van een moderne pui voorzien en ook de lichtinval was stukken verbeterd.
( bouwvergunning 1946 – 42).
Hun producten waren uiteenlopend van matrassen, beddengoed, bedden, gordijnen en tapijten. Daarbij werden de matrassen geheel zelf gemaakt. In een opslag in de Havenstraat konden zij hun kapok en materialen opslaan en verwerken. Daarbij werden de matrassen en gordijnen door mw. Adriaansen-Bernaards gemaakt en de vulling van de matrassen werden door vader en zoon gedaan.
Door koop van het pand( 1946), dat eigendom was van broer en zus Luijsterburg, konden zij het pand gaan opwaarderen. Dat gebeurde in ca 1958 met het uitbreken van allerlei tussenmuren. Zij trokken toen tevens de “achterkamer” erbij, waar tot voor deze verbouwing nog werd gewoond. Boven de winkel werd toen uitgebaat als pension.

Ook in ca 1963 werd er “grof” verbouwd. Het pand liep helemaal door naar de Cromwiel-straat en het pand daar werd in zijn geheel bij de winkel getrokken. Het diende beneden als “verlenging” van de showroom en boven konden zij de slaapkamermeubelen ten toon stellen.
Zij waren ook de eerste in Bergen op Zoom die tapijt op kamerbreedte gingen verkopen.
In 1974 werd de zaak beëindigd ( in de Kremerstraat was die al in 1956 gesloten), mede door de opkomst van de grote supers waar niet tegen op te concurreren was.

Textielgroothandel Goudstikker 1875 – 1995

greyhound43@gmail.com (Hans Jordans) — Sat, 12 Oct 2024 14:12:01 +0000

Allereerst de zaak van Simon Goudstikker, die startte met een winkel in “gezichtskundige” artikelen in de Molstraat maar later een grote speler werd in huistextiel en karpetten.

Een korte voorgeschiedenis toont ons dat Salomon Goudstikker, getrouwd met Roosje Cats, zeer waarschijnlijk een winkel heeft opgestart in 1875 in de Molstraat.

In 1882 werd duidelijk dat het een winkel in “gezichtskundige “ artikelen betrof: loeps, verrekijkers en brillen. Mogelijk bestierde Roosje de zaak, terwijl Salomon “de boer op ging” met kleden en schoonmaakartikelen.
Wij vinden hen in 1889 terug in de Zuivelstraat H 167 en H 169 ( resp. nu de nrs 22 en 24).
Hij begint daar een handel in borstels en bezems en op het nummer H 169 heeft zijn vrouw een winkel in fournituren. Mogelijk heeft hij de borstelfabriek van broer Henri overgenomen, die in 1895 naar Amsterdam is verhuisd en een borstelfabriek had in de Wouwsestraat / Zuivelplein.

De eerste uitbreiding komt van de winkel van Roosje. Zij verhuist in 1907 naar de overzijde op nummer H 14 ( = nu 27) omdat zij de zaak uitbreidt met damesmode. De borstelwinkel en ook de borstel-fabriek verhuizen mee en de fabriek wordt gevestigd in de Boevenstraat ( Cromwielstraat) 22.
De groeiende zaak en de intree van de broers Henri en Isadoor leidt in 1919 tot de oprichting

van een vennootschap S Goudstikker Borstelfabriek.
In 1926 brengen zij de productie van de borstels etc definitief over naar de Morganstraat, waar meer ruimte ter beschikking is.
Salomon overlijdt in 1927, waarna de broers de teugels in handen nemen. Dat gaat wat minder en Henri wordt in 1930 uitgekocht en de vennootschap opgeheven.

Beursbezoek foto arch fam Goudstikker

In WOII wordt de fabriek door de Duitsers geconfisqueerd en pas in 1944 kan de zoon van Isadoor, Julien, de zaak weer opstarten. Isadoor overlijdt al in 1947 en Julien wordt eigenaar van een zaak, die langzaam maar zeker overschakelt naar woningtextiel en -bekleding.

De groei trekt weer aan en drie panden in de Lievevrouwestraat ( de nummers 22-24 en 26) worden aangekocht om er een toonzaal van kleden, karpetten etc. van te maken. Ook wordt de zaak omgebouwd naar een groothandel in woningtextiel , dat in 1966 definitief wordt gemaakt door vastlegging van de nieuwe naam: S Goudstikker nv., groothandel i.o. met de eigenaren Julien Goudstikker en L.v. Oosten. In 1976 wordt van Oosten uitgekocht en wordt Julien de enige eigenaar.
Zelfs de drie panden blijken niet voldoende soelaas te bieden als showruimte en op nr 23 van de Lievevrouwestraat wordt tijdelijk de matrassenafdeling gevestigd. Ook later in het pand op nr 43 in dezelfde straat komt een aparte toonzaal voor de Perzische tapijten.

Zaken als deze komen dus al snel ruimte tekort en de magazijnen van de firma zijn over diverse opslag-ruimtes verdeeld, t.w.: de Fluwelenbroekstraat, de Moeregrebstraat en ook in de Dubbelstraat was er een ruimte gehuurd.
Grote ontsteltenis vindt plaats als Julien en zijn vrouw in 1977 omkomen bij een vliegtuigongeluk op Tenerife en hun kinderen onverwacht het bedrijf moeten gaan leiden. Met de hulp van een tijdelijke directeur, mr Lap, wordt de zaak draaiende gehouden.
Dit resulteert op 10 juni 1983 tot de oprichting van de holding Goudstikker b.v.

Een 10-tal jaren van onderhandeling met de gemeente om te verhuizen naar een terrein buiten de binnenstad leidde in 1987 tot de gedenksteen legging voor een groot pand aan het Burgerhout, waar alle afdelingen en magazijnen konden worden ondergebracht. De opening van het nieuwe pand was op 7 maart 1988.
( fotocoll DAHajo)

De jaren daarna verlopen wat moeizamer. De markt lijkt wel verzadigd. Fusiebesprekingen met een firma Mens lijkt uitkomst te bieden totdat die zich één dag voor de tekening terugtrekt.
De banken zien het niet meer zitten en faillissement is onvermijdelijk. Uiteindelijk wordt de groothandel overgenomen door de Firma Ehagé in 1995.

Hough koeling

greyhound43@gmail.com (Hans Jordans) — Sat, 12 Oct 2024 14:07:06 +0000

Nog een zeer bekend bedrijf was de firma Hougkoeling, die handelde in alles wat met koeling en vriezen te maken had.

Gestart in de Spiegelstraat 4 in 1947 komt dit bedrijf al snel ruimte tekort. Zowel voor het showen van de apparatuur en anderzijds voor de reparatie inrichting. In 1950 wordt er al een werkplaats aan de Zuidoost singel in gebruik genomen maar die gaat drie jaar later al verhuizen naar de Coehoornstraat 14. Naast deze werkplaats komt er een showroom in de Lievevrouwenstraat 39.
Later in 1954 komt er een showroom op de Grote Markt , maar ook dit pand wordt snel te klein. Houg wilt alles bij elkaar houden en zowel de showroom als de werkplaats verhuizen naar de Antwerpsestraat 42. Door de immer blijvende groei wordt de ruimte alleen maar nijpender en in Halsteren wordt een complete nieuwbouw weggezet in 1967, waar zowel de showroom als de werkplaats een royaal onderkomen vinden.

De radio / TV- en witgoedzaak van Crusio

greyhound43@gmail.com (Hans Jordans) — Sat, 12 Oct 2024 13:28:40 +0000

In 1927 startte Ko Crusio achter in de winkel van garage-Crusio een reparatiewerkplaats van radio’s voor de bouw en verkoop van radio-onderdelen voor radioamateurs. Diverse onderdelen, zoals elektronenbuizen, werden in Antwerpen gehaald, maar fabrikant Philips stak daar later een stokje voor. Dit mogelijk i.v.m. de ontwijking van octrooirechten.

Daarnaast werden al snel volledige toestellen aangeboden. Vanaf 1932 beschikte hij over een toonzaal aan de Auvergnestraat 5. Nog wat later werd hij ook dealer van Erres naaimachines en stofzuigers, maar die etaleerde hij weer in de showroom van de garage.

In 1937 was hij voldoende ingewerkt om op zichzelf te beginnen en opent op 28 oktober de radiozaak op het adres Antwerpsestraat 14. Hij kampte al snel met ruimtegebrek, want in 1940 ging hij ook wasmachines verkopen en maakte daarvoor opnieuw gebruik van de showroom in de Auvergnestraat 1.

Hallo, hallo hier Radio Crusio

Na de WOII wordt er een nieuwe tak aangeboord. Met behulp van Kees Mens, oud werknemer van garage Crusio is er een netwerk aan omroepinstallaties opgezet bij evenementen in de regio. Zelfs tot in Rotterdam. Een prachtig moment was het omroepen van de namen van repatriërende krijgsgevangenen uit de WOII bij aankomst op het station.

Locatie Grote Markt

Wba-wedi438 – j.weijts

Bij het 20 jarig bestaan van zijn zaak in 1947 opent hij een speciale showroom in het centrum van de stad. Hij kiest voor de Grote Markt 36.

de platenbar op de Grote Markt

In 1949 begint hij er ook de verkoop van platenmuziek en muziek-apparatuur. Ook experimenteert hij in 1949 met een eigen TV-toestel, waarmede hij zich richt op de tv-uitzendingen, die reeds vanuit Eindhoven worden verzorgd. Bij het 25 jarig jubileum pakt hij fors uit met een show in Thalia en een optreden van Olga Lowina.

Veel ruimte gebrek

Door de snelle ontwikkeling van de televisie komt hij alweer vlug plaats te kort en gaat in eerste instantie de huidige zaak verbouwen. Op 29 november 1961 heropent hij de zaak aan de Antwerpsestraat. Met het bijtrekken van pand 16 is er heel veel ruimte bijgekomen en de beide benedenetages van de nummers 14 en 16 zijn volledig gestript en heringericht.
Ook een nieuwe pui is het gevolg van de verbouwing.
Om aan de vraag naar de service te voldoen huurt Radio-Crusio in 1965 een werkruimte in de Papaverstraat 34 en nog geen jaar later wordt het pand Antwerpsestraat 8 gekocht.. Dit pand wordt ingericht met witgoed en klein huishoudelijke apparatuur. Ook de productlijn van het personal care materiaal wordt er ondergebracht.

Advertentie stofzuigers get. door L Weijts

Al sinds 1955 heeft Ko Crusio een grote voorraad aan ingeruilde radio’s en pick-ups en die biedt hij te koop aan in een nieuwe winkel: de Radiobeurs in de van Dedemstraat 21. Duidelijk onder een andere naam, zodat er geen link wordt gelegd tussen deze winkel en de service van Radio – Crusio.

Hi – Fi generatie

Zoon Flip komt in 1965 in de zaak. Hij is zojuist afgestudeerd als elektrotechnisch ingenieur en hij opent de weg naar de Hi-Fi apparatuur. Vanaf 1971 beschikt de zaak over een super
Hi-Fi studio op de eerste etage van de Antwerpsestraat 14, die geheel wordt verzorgd door vriend en filiaalchef Peter Apers. De schakelpanelen van deze studio zijn door Flip Crusio zelf in elkaar gezet, waardoor er een kleine 1000 verschillende stereomogelijkheden kunnen worden beluisterd. Ook hoofdtelefoons en boxen zijn hier aanwezig. Ook gaat de zaak met de tijd mee en komen de video-apparatuur, videofilms en dergelijke te koop. Later wordt in de Auvergnestraat 2 een aparte ruimte voor dit materiaal ingericht.

Reclame- uitingen

Op reclamegebied is Radio Crusio geen achterblijver. Reeds kort na opening van de winkel brengt de firma kleine leesboekjes in omloop met korte verhaaltjes. Ook bij de jaarwisselingen wordt de creativiteit getoond met apart gevormde kalenders.
In de tijd na de WOII gaan zij ook mee in de speldjesrage en sigarenbandjes. Uiteraard alles gebaseerd op en verwijzend naar zijn producten.

Bij jubilea wordt flink uitgepakt. O.a. bij het 25 jarige bestaan in 1952 met een grote tentoonstelling en een optreden van Olga Lowina.
Bij het 40 jarig jubileum worden de kinderen niet vergeten en kunnen zij d.m.v. kleurplaten prachtige prijzen winnen.
Deelname aan vak- en consumentenbeurzen en aan carnavalsoptochten zaten in het reclame-budget.

In 1981 slaakt Radio Crusio een zucht van verlichting: eindelijk alles in één pand. Na een grootscheepse verbouwing trekt de firma het pand Antwerpsestraat 12 ook bij de winkels en heeft zo de nummers 12 t/m 16 ter beschikking. Zij concentreert daar alle produkten van video /kleine persoonlijke verzorgings-apparaten/ huishoudelijke artikelen / witgoed en televisie. De panden Antwerpsestraat 8 en de Grote Markt 36 worden beiden afgestoten.

de radiogrammofoon 712A van Philips (1939/40)

De Hi-Fi studio is op de begane grond van Auvergnestraat 2 gebracht en daardoor ook toegankelijk voor rolstoelgebruikers.
Daarnaast heeft Flip Crusio een magnifieke verzameling oude radiotoestellen en andere producten uit de beginfase van de stormachtige ontwikkeling van radio en tv. Deze wordt ook in de ruimtes in de Auvergnestraat opgeslagen.

Jammer genoeg is er geen opvolging voor deze goed beklante zaak en hij wordt in 1996 overgedaan aan de firma Verburgh. Daarmee is Radio – Crusio verleden tijd.

De zaak van Vliet Bosstraat 3 - 5

greyhound43@gmail.com (Hans Jordans) — Sat, 12 Oct 2024 13:28:07 +0000

Een oproep in een landelijk RK blad leidde ertoe dat de 14 jarige Cornelis Hubertus v Vliet, afkomstig uit Gouda, zich meldde bij de kuiperij van Hagenaars – Nelis in de Potterstraat en zo onverwachts de start werd van een mooi familiebedrijf.
In 1920 begon hij zijn leerlingentijd als kuiper bij zijn latere schoonvader Petrus Hagenaars, waarmee hij in 1926 een winkel startte in de Zuivelstraat 33. Deze winkel ging erg voortvarend van start en reeds in 1928 werd door Cor v Vliet een bouwvergunning aangevraagd voor de opstart van een werkplaats voor het produceren van wasmachines in de Wassenaarstraat 66-68. Hier kwam de wasmachine “Helena” uit voort, de voorloper van de “Vlibo” .

Kort daarop in 1930 verhuist de winkel, reeds onder de naam van Van Vliet , naar de Blauwehandstraat 2. Door de gestage groei zoekt hij naar grotere ruimte. Die wordt gevonden in de Bosstraat 5 en in 1938 krijgt de verplaatsing daarheen zijn beslag. Gaandeweg verandert het productenpakket, omdat zijn zoons inzien dat het oude kuipwerk langzaam maar zeker verdwijnt.
Direct na de WOII komt daarom de firma Van Vliet met een eigen merk wasmachine…de Vlibo. Een houten kuip met drijfwerk van de firma Rogier en assemblage in eigen beheer én voorzien van een elektrische wringer; waarmee zij als eerste op de Jaarbeurs staan!!! Een alom gewaardeerde en knappe prestatie.
Daarvoor wordt de ruimte van de oude kuiperij in de Zuid Molenstraat fors aangepast. Tevens wordt de ruimte achter de Bosstraatwinkel in de Koningstraat vergroot, maar reeds in 1955 wordt de hele hoek compleet verbouwd om meer show- en werkruimte te krijgen.

foto: winkel ca 1967 archief fam v Vliet

Vader Cornelis is zo trots als een pauw als 5 zoons van lieverlee in de zaak komen werken. De onderlinge verstandhouding tussen de broers is prima. Dit komt grotendeels doordat ieder een “eigen” werkterrein heeft in de winkel, zoals winkelbeheer, administratie, technische dienst, centrale verwarming en later nog computers.
Vanwege hun groeiend regionaal klantenbestand en technische dienst worden er diverse filialen in West Brabant geopend. In Roosendaal , Steenbergen en Oudemolen, dat iets later Fijnaart wordt.

Een zeer druk bezette tijd is de omschakeling in Nederland van mijngas op aardgas in de beginjaren van 1970. Dat betekent voor o.a. de fornuizen en de geisers ombouw met nieuwe branders en v.w.b. de haarden de aanschaf van nieuwe gashaarden, want de kolen gaan eruit.

De installatiedienst zit steeds vaker zéér krap in zijn jasje en er wordt een rigoureuze oplossing gezocht in de bouw van een geheel nieuw onderkomen in de Koepelstraat 77 in Bergen op Zoom.( in 1971)
De kennismaking met deze nieuwe behuizing van de Installatiedienst verloopt via de zgn “Vliegensvluggertjes”, getekend door Walter Hagenaars.

Tussen juli 1971 en jan 1972 kunnen de lezers van het BN elke zaterdag een strip bekijken, die inspeelde op een actief nieuws-thema.
De verkoopruimte liet te wensen over en zo koopt de firma , nadat het KMT is vertrokken uit Bosstraat 3, dit pand erbij. De grote verbouwing vindt plaats in 1973, waarbij alle etages op hetzelfde niveau worden gebracht en ook een hele eigentijdse platenkelder (in de kelder onder nr 3) wordt ingericht. De invulling van het assortiment op de diverse etages is als volgt: op de 1e verdieping staan de keukens. Op de begane vloer van nr 5 is het wit- en bruingoed ingericht en de stereo 2000 afdeling is geplaatst op de begane grond van Bosstraat 3. Ook de huishoudelijke apparatuur komt op de begane grond van nummer 5.

De computerafdeling ( Trend Home Computer center – eerder Compu Systems) wordt aanvankelijk ondergebracht bij de Installatiedienst in de Koepelstraat , maar krijgt in 1985 een eigen verkooppunt aan de Antwerpsestraat 48.
Midden jaren ‘70 sluiten zij zich aan bij de Expert – organisatie. Op het gebied van o.a. winkel-inrichting / etalering en inkoop pakket is dit een welkome aanvulling.

Ook bij van Vliet ging het wel eens mis. In de nacht van 6 op 7 nov 1986 woedde er een felle brand, ontstaan door oververhitting in een van de tv-toestellen. Enkele familieleden, die op de 2e en 3e verdieping woonden en werkzaam waren in het bedrijf, konden toen maar ternauwernood ontsnappen. Door de technische producten op de begane grond ( plastic elementen en electrische circuits) was er zeer veel schade door een zware rookontwikkeling en hitte. Er werd noodgedwongen uitgeweken naar een tijdelijke winkel in de Potterstraat 60, zodat na een 6-tal weken de “vernieuwde” zaak kon worden geopend.

Op 1 januari 1990 werd de winkel overgenomen door vier personeelsleden. De technische dienst werd een jaar eerder verkocht aan aannemer de Kok, waarbij de naam Van Vliet weliswaar behouden bleef.

Van Vliet was natuurlijk niet de enige. Meerdere zaken ontwikkelden zich in deze branche en ook wel vanuit een totaal andere hoek. Kijk maar eens naar de volgende winkelzaak van Radio Crusio.

Nog meer vishandel:

greyhound43@gmail.com (Hans Jordans) — Sat, 12 Oct 2024 13:07:09 +0000

Een andere bekende vishandelaar was Koos Dekkers. Hij startte aan het St. Catharinaplein nummer 41 en verhuisde in 1928 naar de Zuivelstraat 17 en had daar nog tot 1968 zijn zaak.. Er was ook nog een Chris Dekkers. Deze had een vishandel in de Steenbergsestraat 14.

Het pand Kortemeestraat 28 had als viswinkel ook een redelijke historie. Het was achtereen-volgens in de handen van Clasina Hoek ( 1933 – 1937), de Schelderoem van de fam. Landa – van der Zande ( 1939 – 1950) en van de fam. de Graaf van 1950 – 1979.

In 1933 besloot Clasina Hoek de inrichting ter hand te nemen van een zee- en riviervischwinkel in de Kortemeestraat 28. De winkel werd al snel een succes vanwege de verse vis ( uiteraard) en de variatie, die voor die tijd nog ongekend hoog was. Als extra kon je bij haar ook salades en zelfs croquetten kopen. De zaak stopte helaas in 1937 omdat zij ging trouwen met Dick Hoek, een fabrikant uit Haarlem. ( geen familie)

Aan de haven zaten meerdere leden van de familie de Haas in de vishandel en of visverwerkingsbedrijven. Ook door hun werd er met eigen boten gevist en er was tevens een vismijn aan de Oude Vissershaven. Allen belangrijke spelers in de vishandel.
In de overgang naar de 21e eeuw bleef visgilde de Oosterschelde de enige vishandelaar in het oude centrum. Dit bedrijf haalde meerdere keren de hoogste score in de landelijke AD – Haringtest.

Visserij, Vishandel en visconservenfabriek van Dort

greyhound43@gmail.com (Hans Jordans) — Sat, 12 Oct 2024 13:05:52 +0000

De Gebr. van Dort hadden reeds begin 20e eeuw een flinke
handel in een diversiteit aan schelpdieren. Zij hadden zelfs al een filiaal in de Hertogstraat in Nijmegen.
In het bedrijf handelden zij in ansjovis, oesters ( kwekerij in Tholen), mosselen en meer zilte producten. Deze werden verpakt in Keulse potten van 30 liter( een zogenaamd Anker) , tubes
(vispastei) en glazen potten.
De vis werd voornamelijk door henzelf gevangen en zij maakten daarvoor gebruik van Thoolse Hoogaarsen.

De BZ 31 eigendom van C J van Dort( fam. archief)

Toen de oestercultuur werd getroffen door verontreinigd zeewater uit het Oosterscheldebekken was deze cultuur ten dode opgeschreven. De Gebr. van Dort hadden goed naar de Engelsen gekeken en hadden zodoende snel een oplossing en een Nederlandse primeur. Zij bouwden de allereerste Nederlandse overdekte oesterput in 1930, die met een Engels patent, in meerdere stappen werd gefilterd. Daardoor ontstond er geen overvloeiing meer en bevroren de oesters in de winter ook niet meer. De oesterput en de daarbij behorende inpakkerij werden ingericht aan de Havendijk.

Na de WOII werd het bedrijf omgezet naar de n.v. Van Dort Conservenfabriek, waar veel jongere meisjes werkten als mosselpelster.
In 1949 moest het bedrijf een tweede maal handelend optreden. Niet alleen de slipper( een slakkensoort) en de Schelpziekte, maar ook het rioolwater, dat uit de Bergse haven stroomde, dreigden deze cultuur opnieuw de nek om te draaien. De nieuwigheid in het bedrijf was de toepassing/manipulatie met warm water, die dus én de winterproblemen verhielp én de mogelijkheid schiep om kunstmatig oester-larven te kunnen kweken.
In de komende jaren werd de nadruk gelegd op de oestercultuur en de kweek van kreeft,

In 1963 gooit een strenge winter behoorlijk wat roet in het eten waardoor de oesterteelt geheel instort. De heren van Dort, reeds op leeftijd, gaan niet opnieuw een bedrijf heroprichten. Ook de afsluiting van de Oosterschelde nodigt niet uit tot herinvesteringen. Zo wordt in 1970 het bedrijf opgekocht door Wylax uit Woudrichem. Alle gebouwen en personeel worden overgenomen en John van Dort wordt directeur van de Bergse vestiging.